หายหัวไปปฏิบัติภารกิจเร่งด่วนที่โรงไฟฟ้าบางปะกงมา เดินทางกันแบบกระทันหันปุ๊ปปั๊ปจริง ๆ รู้ตัวเย็นวันที่ 7 ว่าต้องเข้าโรงไฟฟ้า เช้าวันที่ 8 ไปแรดอยู่บนเทอร์ไบน์ซะละ 555 พึ่งกลับมาเมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 นี่เอง กลับมาวันเดียวกับที่เค้าดักจับพวกแก๊งซิ่งป่วนเมืองพอดี
 
เสียดายตอนเค้าดักจับกัน ไม่ได้ออกมาร่วมวงกะเค้าด้วย...
 
ไปบางปะกงมาคราวนี้ได้เดินสำรวจทุกซอกทุกมุมเลย ทั้งในส่วนของโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมชุดที่ 1 และ 2 โรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมชุดที่ 3 และ 4 รวมทั้งโรงไฟฟ้าใหม่คือโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมชุดที่ 5 ที่พึ่งจะขนานเครื่องเข้าระบบไปเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2552 
 
 
เพราะงั้นเอนทรีนี้ จะพาไปเปิดประตูสู่โรงไฟฟ้าบางปะกงกัน ไปดูกันแบบทุกซอกทุกมุม
 
ก่อนอื่นก็มารู้จักโรงไฟฟ้าบางปะกงกันก่อน ตั้งอยู่ที่ฉะเชิงเทรา (ถนนเส้นบางนา-ตราดที่แก๊งซิ่งเค้าแข่งกัน)  อยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกงบนเนื้อที่ทั้งหมด 1,050 ไร่ เป็นโรงไฟฟ้าของ กฟผ. แห่งแรก สมัยก่อสร้างใหม่ ๆ ใหญ่โตมาก ๆ ทันสมัยสุด ๆ ซะด้วย แต่ถ้าจัดลำดับอายุกันระหว่างโรงไฟฟ้าของ กฟผ. ด้วยกันทั้งหมดเช่นวังน้อย น้ำพอง ลานกระบือ พระนครเหนือพระนครใต้ โรงไฟฟ้าบางปะกงนี่ล่ะเก๋าสุด ๆ ๆ ใกล้จะปลดเกษียณเร็ว ๆ นี้แน่นอน คอนเฟิร์ม
 
ที่โรงไฟฟ้าบางปะกงแบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนของโรงไฟฟ้าพลังความร้อน และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม มีกำลังผลิตรวมทั้งหมดประมาณ 3,680,000 กิโลวัตต์ (เดี๋ยวนี้เพิ่มขึ้นกว่าเดิมแล้วนะ คิดเป็น % ทั้งหมดก็ประมาณ 52%) มีทั้งเครื่องกังหันแก๊สเทอร์ไบน์, เครื่องกังหันไอน้ำ , เครื่องกำเนิดไฟฟ้า โดยใช้แก๊สธรรมชาติจากอ่าวไทยและน้ำมันดีเซลในการผลิตกระแสไฟฟ้า
 
 
ในส่วนของโรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่มีปล่องสีแดงสลับขาว จะอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง ตอนเย็น ๆ อากาศจะเย็นสบายมาก ๆ นั่งเล่นห้อยขาริมฝั่งแม่น้ำ ทอดสายตามองดูเรือลำใหญ่ ๆ แล่นผ่านไปมา สุขดีจริง ๆ ...
 
ตอนนี้ที่โรงไฟฟ้าบางปะกงเปลี่ยนไปเยอะแยะมาก ๆ เมื่อเกือบสิบปีก่อนสมัยเข้างานใหม่ ๆ ที่บางปะกงนี่คึกคักเอามาก ๆ ผู้คนเดินกันให้ขวั่กไขว่ไปหมด แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปตรงกันข้าม ตลอดระยะทางสองกิโลครึ่งที่เลี้ยวผ่านเข้าตัวโรงไฟฟ้า ปกติจะมีโรงงานนิคมอุตสาหกรรมเต็มไปหมด มาวันนี้เงียบสนิทจริง ๆ โรงงานที่เคยครึกครื้นด้วยผู้คนหนุ่มสาว ปิดตัวกันเกือบหมด
 
ไม่ใช่เฉพาะโรงงาน...โรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมของโรงไฟฟ้าบางปะกงชุดที่ 1 และ 2 ก็เช่นกัน ที่กำลังจะปิดตัวลง กลายเป็นตำนานเล่าขานให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ถึงโรงไฟฟ้าแห่งแรกของ กฟผ. เดินสำรวจถ่ายรูปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนกันนะคับ หูแว่วเหมือนได้ยินเสียงโรงไฟฟ้าร้องไห้สะอึกสะอื้นถึงความรุ่งโรจน์ในอดีต...อดีตที่เคยเป็นโรงไฟฟ้าที่มีกำลังผลิตมากที่สุด นึกแล้วสะท้อนใจจริง ๆ 
 
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมชุดที่ 1 และ 2 ก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 (แน่นอน...ยังไม่เกิด ฮี่ ๆ ๆ) มีคนรุ่นเก่าเป็นพวกบุกเบิก ติดตั้งมากับมือด้วยความภาคภูมิใจ (หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าด้วยแหละ) พอหวนกลับไปบางปะกงคราวนี้หัวหน้าก็พาเดินดูตามจุดต่าง ๆ ที่เคยประกอบเคยซ่อม รำลึกถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่กำลังจะกลายเป็นอดีต สถานที่ที่เิดิมเป็นป่าจากดินเค็มปลูกอะไรก็ตายห่าหมด จนวันนี้กลายเป็นโรงไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย กลายเป็นโรงไฟฟ้าสีเขียวที่ปลูกอะไรก็ขึ้นไปหมด
 
 
พาเดินรำลึกความหลังในโรงไฟฟ้าอย่างเดียว ไม่มีใครว่าว่าหรอก แต่นี่หัวหน้าเล่นดันพาไปยืนรำลึกถึงจุดที่สมัยตอนก่อสร้างโรงไฟฟ้าใหม่ ๆ แล้วพวกคนงานประสบอุบัติเหตุตายกันด้วยนี่สิ เล่นเอาหนาวเลย แต่ละจุดเฮี้ยน ๆ ทั้งนั้น บรื๋อออออ
 
ตกลงมาจากฟอร์เทอร์ไบน์งี้...โดนบีมหล่นลงใส่หัวแบะงี้ ดิ้นพราด ๆ ชักแหง็ก ๆ ๆ หล่นลงมาคอหักงี้ แต่ล่ะอย่างฟังแล้วเห็นภาพเลย อีกอย่างที่ตอนก่อสร้างเกิดอุบัติเหตุบ่อยคือพวก Safety ยังไม่เยอะ พวกเล่นใส่รองเท้าแตะเดินบนฟอร์เทอร์ไบน์ ยิ่งฝนตก ๆ พื้นแฉะ ๆ น่ะตัวดีเลย หล่นกันประจำ แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วนะ Safety แข็งมาก ใครแหกกฏล่ะโดนแน่นอน
 
แต่...กฎน่ะเขามีไ้ว้ให้แหกไม่ใช่เหรอ? 
 
ตามปกติแล้ว อายุของโรงไฟฟ้าจะอยู่ที่ประมาณ 25-30 ปี ก็จะถึงกำหนดวาระรื้อถอน โดยโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมจะหมดอายุก่อนโรงไฟฟ้าพลังความร้อน เพราะต้องผจญกับความร้อนมากกว่า สำหรับบางปะกงคงอีกไม่นานแล้ว พอโรงไฟฟ้าเก่าหมดอายุ โรงไฟฟ้าใหม่ก็จะถือกำเนิดขึ้นแทนแบบโรงไฟฟ้าพระนครเหนือ สัญลักษณ์สามปล่องที่ใครเห็นก็ร้องอ๋อ...
 
 
ในตัวโรงไฟฟ้าจะเหมือนกันทั้งในส่วนของโรงไฟฟ้าพลังความร้อน และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม คือเต็มไปด้วยท่อจำนวนมาก สารพัดท่อที่มองไกล ๆ เหมือนกล่องสี่เหลี่ยม มีเสียงดังกระหึ่มราวฟ้าถล่ม ตามจุดต่าง ๆ ในโรงไฟฟ้าเค้าก็จะมีอินเตอร์คอมติดตั้งไว้ัสำหรับใช้เรียกตามตัวกันเวลาเกิดปัญหาหรือหายหัวไปนาน ๆ 
 
นอกจากนั้นก็จะมีถุงทรายจำนวนมาก คล้าย ๆ กับกระสอบทรายเวลากั้นน้ำท่วม ไว้สำหรับกรณีฉุกเฉินเช่นน้ำมันจากท่อเกิดการรั่วซึม ก็จะเอากระสอบทรายนี่ล่ะไปโปะ ๆ ดูดซึมน้ำมันเอาไว้ จากนั้นก็วิ่งวุ่นไปแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันอีกที
 
ที่สำคัญเวลากลางคืนเดินคนเดียวในโรงไฟฟ้าไม่ได้ ต้องลากใครเดินเป็นเพื่อนด้วยอีกคน อาศัยเสียงเครื่องเป็นเพื่อน พื้นที่แต่ละ Block โครตจะกว้างเอามาก ๆ ยิ่งเวลาเดินเข้าทางท้ายโรงไฟฟ้า มันบีบหัวใจซะจริง ๆ เดินไปคอยระวังหลังไป หลอน ๆ ตล