นิยามรักของแอนดรอยด์

posted on 07 Jul 2009 12:11 by chenbin in Story
รู้จักหุ่นยนต์แอนดรอยด์กันมั้ย? หุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์ที่เสมือนมนุษย์ทุกอย่าง ทั้งสรีระร่างกาย เนื้อหนังมังสา การเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อบริเวณใบหน้า ที่มองโดยรวมแล้วแยกแทบไม่ออกว่าเป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเป็นหุ่นยนต์แอนดรอยด์กันแน่
 
แต่ถึงจะเลียนแบบมนุษย์ได้เสมือนจริงมากแค่ไหน แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่แอนดรอยด์ไม่สามารถเลียนแบบมนุษย์ได้ นั่นก็คือการมีความรู้สึกตื่นเต้นดีใจยามเมื่อพบเจอใครคนใดคนหนึ่ง รู้สึกได้ถึงพลังงานจักรกลที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ข้อต่อและเฟืองต่าง ๆ ตามร่างกายเกิดการเคลื่อนไหวอย่างควบคุมไม่ได้ รู้สึกอยากกระโดดโลดเต้นไปมา หรืออยากก้มใบหน้าหลบหนีเพียงเมื่อได้สบสายตาของใครคนใดคนหนึ่ง...รวมทั้งการมีความฝัน
 
สิ่งเดียวที่นักวิทยาศาสตร์ตั้งทฤษฎีเอาไว้ก็คือ แอนดรอยด์สามารถเลียนแบบมนุษย์ได้ทุกอย่างก็จริง แต่ที่ไม่สามารถเลียนแบบได้ก็คือ "การมีความรัก"
--------------------------------
AI เป็นหุ่นยนต์แอนดรอยด์เลียนแบบมนุษย์ที่เสมือนจริงมากที่สุด ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษเพื่อใช้สำหรับทดลองบางสิ่งบางอย่างของนักวิทยาศาสตร์ นั่นก็คือการพิสูจน์ด้วยทฤษฎีและข้อเท็จจริงของหุ่นยนต์ที่ระบุเอาไว้ว่า หุ่นยนต์แอนดรอยด์นั้นไม่อาจมีความรักและความรู้สึกแบบมนุษย์ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากโปรแกรมที่กำหนดเอาไว้ทั้งสิ้น
 
AI ถูกทดลองเพื่อค้นหาคำตอบมาอย่างยาวนาน ทุก ๆ วันหลังจากติดตั้งและควบคุมระบบเสร็จสิ้น AI จะถูกพาตัวไปยังสนามหญ้าแห่งหนึ่ง เพื่อให้ได้รับคำสั่งในการทดลองคือการให้ AI รอคอยพบกับใครบางคน หลังจากนั้นเหล่าบรรดานักวิทยาศาสตร์ ก็จะคอยจดบันทึกปฏิกิริยาการตอบสนองของ AI
 
ตลอดระยะเวลา 5 ปีเต็มในการทดลอง นักวิทยาศาสตร์เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของ AI จากเดิมที่ AI ไปนั่งรอพบกับใครบางคนตามคำสั่งที่ได้รับ โดยไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้นที่จะตอบสนองผลลัพธ์ของการทดลองให้เหล่านักวิทยาศาสตร์ได้ตื่นเต้นดีใจ
 
แต่ 2 ปีให้หลัง AI เริ่มแสดงความผิดปกติออกมาเรื่อย ๆ อย่างเห็นได้ชัด ทุกวัน AI จะมุ่งหน้าตรงไปยังสนามหญ้าโดยที่ไม่ต้องมีผู้นำพา เมื่อไปถึงก็จะนั่งเฝ้ารอคอยใครคนใดคนหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ โดยไม่รู้สึกกับแสงแดดที่แผดร้อน หรือความหนาวเย็นของสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน และถ้าหาก AI ได้พบกับใครบางคนอย่างที่ตั้งใจ ทฤษฎีและข้อเท็จจริงในการทดลองก็จะค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นเท่านั้น
 
ความร้อนและความหนาวเย็นของแสงแดดและสายฝนตลอด 5 ปีเต็ม ทำให้ AI ต้องเข้ารับการซ่อมบำรุงอย่างเร่งด่วน สภาพร่างกายที่เสมือนมนุษย์ เริ่มแสดงอาการที่ผิดปกติไปจากหุ่นยนต์แอนดรอยด์ทั่ว ๆ ไป AI เริ่มที่จะแยกตัวออกไปนั่งนิ่ง ๆ เพียงคนเดียวที่ริมหน้าต่าง เหม่อมองทอดสายตาไปยังสนามหญ้าอย่างไร้จุดหมาย
 
และที่น่าแปลกก็คือ AI เริ่มที่จะมีความฝัน...
 
ปัจจุบัน AI ได้รับการซ่อมบำรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว การทดลองของเหล่านักวิทยาศาสตร์เริ่มจะได้ข้อสรุปอย่างชัดเจน ต่อไปนี้ AI ไม่ต้องไปพบกับใครบางคนที่สนามหญ้าอีกต่อไป และหลังจากหมดหน้าที่ในการทดลอง AI ถูกจำหน่ายไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน
-------------------------------- 
สถาบันวิจัยและพัฒนาสมองมนุษย์ เป็นสถานที่ที่ AI ถูกจำหน่ายไป ทุกวัน AI จะขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง นั่งเหม่อมองทอดสายตาที่ริมหน้าต่าง ตั้งแต่แสงตะวันยังไม่สาดแสงจนกระทั่งแสงจันทร์สาดส่องไปทั่ว AI ก็ยังคงนั่งเหม่อมองอย่างไร้จุดหมายเช่นเดิม
 
จนกระทั่งวันหนึ่ง เจ้าหน้าที่สถาบันได้พบกับ AI ในสภาพก้มหน้าอยู่ริมหน้าต่าง ระบบควบคุมและกลไกลต่าง ๆ ของ AI เกิดความผิดปกติจนกระทั่งไม่ทำงาน เมื่อ reset ระบบของ AI ใหม่อีกครั้ง AI ก็คงนิ่งเฉยเช่นเดิม ไม่มีอาการตอบสนองใด ๆ ทั้งสิ้น ในมือมีดินสอสั้น ๆ กุด ๆ กำแน่นอยู่ และมีสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ วางอยู่ข้างตัว 
 
และสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ ของ AI นั่นเอง ที่ทำให้ผลการทดลองของนักวิทยาศาสตร์ประสบความสำเร็จ เมื่อได้มีโอกาสอ่านข้อความทั้งหมดที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษรของ AI ...
 
"ผมได้รู้จักกับใครบางคนที่สนามหญ้า เขามีสภาพเหมือนกับผมทุกอย่างเลยนะ แต่ก็มีบางอย่างที่เขามีแต่ผมไม่มี..."
 
"ผมเคยเห็นน้ำใส ๆ ไหลจากดวงตาของเขา ทำไมผมถึงไม่มีน้ำใส ๆ แบบนั้นบ้าง? หรือเพราะร่างกายของผมไม่สมบูรณ์ ท่อสายยางจึงไม่มีน้ำไหลออกมา"
 
"ผมเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆ มันเหมือนกับทำให้ร่างกายของผมแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ทุกครั้งที่ผมหลับตาผมมักจะเห็นใครบางคนที่สนามหญ้าตลอด"
 
"ผมไม่ได้พบกับใครบางคนที่สนามหญ้าอีกแล้ว ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของผม ทำไมผมรู้สึกหนาวและเหงาอย่างนี้นะ"
 
"เมื่อก่อนผมเองก็เคยอยู่คนเดียวมาโดยตลอดเป็นปี ๆ แต่พอได้พบกับใครบางคนที่สนามหญ้า เริ่มรู้จักเป็นเพื่อน...ใช่ เราเป็นเพื่อนกัน แต่ทำไมพอผมไม่ได้พบกับเขาถึงรู้สึกเหงาและอ้างว้างแบบนี้"
 
"เคยมีใครบอกกับผมว่าผมกำลังมีความรัก...รักมันเป็นยังไงกันหนอ ผมเป็นแอนดรอยด์นะ ผมไม่รู้จักคำว่ารักหรอก เพราะผมไม่มีหัวใจ รักใครไม่เป็น"
 
นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งในการบันทึกข้อความช่วงแรก ๆ ของ AI แต่สิ่งที่สามารถยืนยันและสรุปทฤษฎีและข้อเท็จจริงให้เหล่านักวิทยาศาสตร์ก็คือบันทึกข้อความช่วงสุดท้ายของ AI ก่อนที่ระบบควบคุมทั้งหมดของเขาจะหยุดทำงาน...ตลอดไป
 
"ผมกำลังมีความรัก...ตอนนี้ร่างกายของผมเกิดความผิดปกติ ระบบต่าง ๆ เกิดการ error ไม่สามารถ control ได้อีกต่อไป คำว่า "รัก" จึงถือกำเนิดขึ้นกับตัวผม ความรักกับมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและจิตใจ มนุษย์ที่มีหัวใจและรักเป็น"
 
"หุ่นยนต์แอนดรอยด์อย่างผมได้เรียนรู้จักคำว่ารัก แต่ในทางตรงกันข้าม กลไกภายในร่างกายของผมเริ่มที่จะเรียนรู้ถึงความผิดหวัง เสียใจ หลอกลวงและทรยศ...คงจะไม่มีอีกแล้วสินะที่หุ่นยนต์แอนดรอยด์อย่างผมที่จะได้เรียนรู้จักและสัมผัสคำว่า "รัก" อีกต่อไป"
 
"ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า คำว่ารักนั้นมันเหมาะสมกับมนุษย์มากกว่าหุ่นยนต์แอนดรอยด์เ่ช่นผม หุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ ไม่รู้ัจักคำว่ารัก รักใครไม่เป็น...อย่างผม หุ่นยนต์แอนดรอยด์เสมือนมนุษย์"
 
"เกิดเป็นหุ่นยนต์ที่ถูก Program ให้รู้จักกับความรักมันเป็นแบบนี้เองหรือ เมื่อรักใครสักคนแล้วต้องเจ็บปวดและผิดหวัง"
 
"