หลังจากที่ 'รินทร์เริ่มดองบล็อกเมื่ออาทิตย์ก่อนโน้น อำลาเพื่อน ๆ ใน exteen เพื่อเตรียมตัวหอบเสื้อผ้าหนีความวุ่นวายไปอยู่กับพ่อที่บ้านสวนราชบุรี พร้อมกับลาหยุดงานต่ออีกสองวันเพื่อหันหลังหนีความวุ่นวายในเมืองหลวง หนีไปแรดอย่างเต็มที่ท่ามกลางสายลม สายน้ำและแสงแดด (อันสุดแสนจะร้อนโครต ๆ) ที่บ้านสวน...บ้านราชบุรี บ้านหลังเล็ก ๆ ไร้ความเจริญแต่เต็มไปด้วยความสุขของคนวัยปลดเกษียณอย่างพ่อ
 
บ้านสวนหลังนี้เป็นของอาเจ้ารินทร์เองคับ อาซื้อไว้เมื่อปี 38 ตอนนั้นไร่ละแสน เป็นสวนผสมขนาดเนื้อที่ห้าไร่่ ตั้งอยู่ที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรีโน่นแนะคับ อยู่ใกล้ ๆ กับเขาช่องพรานที่เป็นถ้ำค้างคาว ตอนเย็น ๆ 'รินทร์ชอบไปยืนดูค้างคาวบินออกมาจากถ้ำ มองไกล ๆ เห็นไปสายดำ ๆ ยาวเหยียดบินออกมาจากถ้ำแบบไม่มีที่สิ้นสุดสักที เสียงงี้ดังให้เจี๊ยวจ๊าวไปหมด เคยจับเวลาเล่น ๆ ตั้งแต่ห้าโมงเย็น เกือบหกโมงเย็นเจ้าค้างคาวในถ้ำยังบินกันออกมาไม่หมดเลยล่ะคับ
 
พ่อมาอยู่ที่บ้านสวนนี้ตั้งแต่ปี 39 ตอนนั้น 'รินทร์กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดีคับ จำได้แม่นว่าตอนอาซื้อที่ทิ้งไว้แล้วต้องการคนเฝ้าสวน พ่อเป็นคนรับอาสาอาไปเฝ้าให้ เพราะไม่ไว้ใจคนงานที่จะจ้างให้เฝ้า ไปอยู่ตั้งแต่ยังไม่ได้ปรับสภาพดิน ขุดบ่อเลี้ยงปลาและใช้สำหรับซักล้างเลยนะคับ จนถึงเดี๋ยวนี้ก็เกือบ 13 ปีแล้วล่ะคับ พ่ออยู่คนเดียวคับกับน้องหมาอีกสองตัว เวลา 'รินทร์ว่างก็ไปหาพ่อเป็นประจำคับ
 
ตอนนี้บ้านสวนของพ่อเปลี่ยนแปลงสภาพจากเดิมเยอะแยะเลยนะคับ จากเดิมที่เป็นเพียงผืนดินธรรมดา ไม่มีอะไรเลยสักกะนิดเดียว ปราศจากต้นไม้ ต้นหญ้า ทุก ๆ วันพ่อจะขุด ถาง ถากหน้าดิน ปรับสภาพไปเรื่อยตามที่กำลังของคนวัย 65 จะทำได้ ต้นไม้ทุกต้นในสวนล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อทั้งนั้น กลายเป็นสวนผสมแบบสมบูรณ์แบบ
 
อ้อ! สวนผสมที่ว่าเนี่ย 'รินทร์หมายถึงผสมจริง ๆ นะคับ คือผสมทุกอย่างที่พ่ออยากจะปลูก ไม่คำนึงว่ามันจะเข้ากันหรือเปล่า อยากปลูกมะม่วง มะพร้าว สมโอ ชมพู่ ขนุน มะกอก บลา ๆ ๆ ๆ เอามะพร้าวปลูกใกล้ขนุน เอามะกอกไปปลูกใกล้ชมพู่ อยากจะปลูกอะไรตรงไหนพอก็ขุดหลุมฝังตามใจเลยล่ะคับ ผลก็คือได้สวนผสมตามใจพ่อ คือมีทุกอย่างทุกสายพันธ์เท่าที่แรงและกำลังของพ่อจะขวนขวายหามาปลูกได้...
 
ตอนที่ 'รินทร์ไปสิงสถิตย์กับพ่อวันแรก และได้สัมผัสกับชีวิตของเด็กบ้านสวนวันแรก บอกตามตรงเลยคับว่าอยากหอบเสื้อผ้าหนีกลับกรุงเทพเดี๋ยวนั้นเลย เพราะบ้านสวนของพ่อไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลยล่ะคับ  ความเจริญยังเข้าไปไม่ถึงอีกทั้งยังอยู่เกือบติดตีนเขาช่องพราน ขนาบด้วยนาของชาวบ้านในระแวกนั้น มองไปทางไหนเวิ้งว้างไกลสุดลูกหูลูกตาเลยล่ะคับ
 
ยิ่งตอนที่ 'รินทร์ไปนะคับชาวนาแถวนั้นเขาเผานาของตัวเองเพื่อเตรียมหว่านข้าว ขี้เถาฟุ้งตลบไปหมด หายใจแทบไม่ออกเลยล่ะคับ ดีนะที่ไม่อยู่ติดริมถนน ถ้าอยู่ติดริมถนน 'รินทร์ว่ารถราที่วิ่งแถวนั้น ได้มีสิทธิชนกันบ้างละคับงานนี้ เป็นบ้านสวนที่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลยแม้แต่น้อย พ่อมีเพียงวิทยุเครื่องเก่า ๆ